EcoCafe

In New York werd de afgelopen dagen druk gedebatteerd over de milleniumdoelstellingen, waarvan de meest bekende het halveren van armoede en honger tegen 2015.  Maar ook basisonderwijs, kindersterfte, gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen komen aan bod. Er heerst in de discussie een sterke focus op geld. De VN-norm die stelt dat 0,7 % van het BNI van de OESO-landen moet worden besteed aan ontwikkelingshulp, werd in 2010 slechts door enkele landen gehaald (waaronder België).

De conclusie is dat we nog een lange weg moeten afleggen en dat er niet veel tijd rest. De financiële inspanningen moeten worden opgevoerd en een taks op financiële transacties is een “wonderoplossing”, die ettelijke tientallen miljarden kan opleveren… Maar heeft het veel zin om meer geld te geven aan landen waar financiële hulp de bevolking niet bereikt? Zijn er geen betere manieren om armoede uit de wereld te helpen?

Niet dat ik denk dat ontwikkelingslanden het geld niet kunnen gebruiken. Meer geld voor ontwikkelingshulp is een goede zaak, maar de focus moet meer liggen op een juiste besteding, en op een juiste omkadering. Hoe kan je beweren dat je het goed voor hebt met ontwikkelingslanden als je ze enerzijds geld geeft maar anderzijds door dumping van landbouwproducten de boeren uit die landen uit de markt prijst? Dan lijkt meer geld me niet meer of niet minder dan aflaten om het geweten te sussen. Het is dweilen met de kraan open, mét de mogelijkheid om die kraan gewoon toe te draaien (en dan bedoel ik niet de geldkraan).

De VS als goede voorbeeld nemen voor ontwikkelingshulp is vloeken in de kerk. Het land besteedt ongeveer 0,2% van zijn BNI aan ontwikkelingshulp. Toch vind ik Obama zijn discours iets hebben. De Tijd rapporteert dat Obama af wil van de aalmoescultuur. Hulp moet worden gekoppeld aan een goed en democratisch beleid. Tegenstanders zullen beweren dat de VS probeert haar idealen op te leggen. Maar voorwaarden koppelen aan geld geeft meer kans op een goede besteding. Er is meer druk om een terug te betalen lening goed aan te wenden, dan voor geld dat je gewoon krijgt.

Meer geld is ongetwijfeld een deel van de oplossing, maar het zet weinig zoden aan de dijk als er geen voorwaarden aan worden gekoppeld en als er geen verandering komt in ons beleid voor eerlijke handel.