Chemische industrie en stroombeleid?

Essenscia vraagt een koersverandering van het groenestroombeleid want zonne- en windenergie drijven de energieprijs op. Een korte berekening op basis van de marktmonitor 2010 van de VREG, cijfers van 2009, leert dat:

• de groenestroomregeling voor zonne-energie in 2009 ongeveer 63 Meur kostte,
• de groenestroomregeling voor windenergie in 2009 ongeveer 41 Meur kostte,
• de steunregeling voor Warmtekrachtkoppeling in 2009 ongeveer 71 Meur kostte,
• de groenestroomregeling voor energie uit biomassa in 2009 ongeveer 232 Meur kostte.

Eind juni 2010 bedroeg de kost voor zonne-energie in 2010 reeds 141% van het bedrag uit het volledige jaar 2009, op basis daarvan kan je veronderstellen dat in 2010 tot 3 maal het bedrag van 2009 nodig was.  Dit blijft echter minder dan de kostprijs van steunmaatregelen voor biomassa en WKK, waarvan voornamelijk de industrie profiteert, inclusief de chemische industrie.

Ik geef toe, dit is zonder rekening te houden met de steun voor windenergie op zee, maar het plaatst de dingen toch een beetje in perspectief. En als ik dan hoor wat de schattingen zijn van de nucleaire rente, dan vraag ik me af of we onze pijlen niet beter op iets anders richten – hoewel ik het ermee eens ben dat de steun voor zonne-energie best wat minder kan.

What’s the worst that can happen?

Even wat speltheorie: P is de kans dat de mens het broeikaseffect veroorzaakt. De man in het filmpje gaat er impliciet van uit dat P keer de impact van een klimaatramp veel groter is dan de kost van de maatregelen. Alhoewel ik het eens ben met die aanname en dus ook met de conclusie van het filmpje, vind ik dat zijn redenering niet veel steek houdt. Zolang je geen aanname doet over de kans P, is het zinloos om conclusies te trekken. En het is net over die kans dat tegen- en voorstanders van actie tegen klimaatopwarming niet overeenkomen. Dit filmpje zal niet veel tegenstanders overtuigen…

En voor zij die het graag wat verder drijven, eigenlijk moet je de kosten en schade uitdrukken in verlies aan nut, en een aanname doen over de vorm van de nutscurve. Tof om even over na te denken, geïnteresseerden zou ik verwijzen naar de Sint Petersburg Paradox.

Milleniumdoelstellingen en Obama

In New York werd de afgelopen dagen druk gedebatteerd over de milleniumdoelstellingen, waarvan de meest bekende het halveren van armoede en honger tegen 2015.  Maar ook basisonderwijs, kindersterfte, gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen komen aan bod. Er heerst in de discussie een sterke focus op geld. De VN-norm die stelt dat 0,7 % van het BNI van de OESO-landen moet worden besteed aan ontwikkelingshulp, werd in 2010 slechts door enkele landen gehaald (waaronder België).

De conclusie is dat we nog een lange weg moeten afleggen en dat er niet veel tijd rest. De financiële inspanningen moeten worden opgevoerd en een taks op financiële transacties is een “wonderoplossing”, die ettelijke tientallen miljarden kan opleveren… Maar heeft het veel zin om meer geld te geven aan landen waar financiële hulp de bevolking niet bereikt? Zijn er geen betere manieren om armoede uit de wereld te helpen?

Haat tegen het Westen en een blauwe economie

Ik ben er eventjes tussenuit geweest, maar nu volledig klaar om er weer in te vliegen.

Gisteren ben ik terechtgekomen op een uiteenzetting van Jean Ziegler over zijn boek “De haat tegen het Westen”. Jean Ziegler zat in het Zwitsers parlement voor de sociaal-democraten en was speciaal VN gezant voor het recht op voedsel. Zijn centrale stelling is dat in grote delen van de wereld een haat heerst tegen het Westen – afgezien van de pathologische haat zoals aanwezig bij terroristen. Ik ga niet in detail treden maar het was een redelijk negatief verhaal met als impliciete conclusie dat het kapitalisme rot is.

Iemand in het publiek – een duurzaamheidconsultant van Beco – maakte een intelligente opmerking, en daarover wil ik het wel hebben. Hij zei het niet met zoveel woorden maar ongetwijfeld heeft het Westen schuld aan veel problemen in de wereld. Denk aan honger veroorzaakt door westerse landbouwsubsidies, denk aan milieuvervuiling dankzij westerse oliemaatschappijen of denk aan het verdrijven van volkeren van hun grond omwille van de mineralen in die grond. Dat het Westen daar schuld aan heeft wil echter niet zeggen dat kapitalisme, of privébezit en investeringen slecht zijn. Hij haalde Gunter Pauli aan, de man achter het idee van een blauwe economie, – ik zou het een groene economie noemen – en daar wordt het interessant.

Hete zomer, hete tarweprijzen, maar geen voedselcrisis

Source: FAO

Na een kleine crisis op de cacaomarkt wordt het heet voor de tarwehandel. Deze keer geen hedge fund dat voor oproer zorgt, maar een hete Russische zomer die de oogst doet mislukken. Maar zoals één zwaluw de lente niet maakt, maakt ook één slechte oogst geen voedselcrisis.

Niet dat de Russische problemen – met als gevolg een ban op export van tarwe – geen invloed hebben, de grafiek van de IGC Wheat Price Index spreekt voor zich. Vorig jaar exporteerde Rusland nog 18 miljoen ton tarwe, toch een goede 2.5% van de wereldjaarproductie. En tarwe wordt ook gebruikt als veevoeder, dus een prijsstijging voor tarwe leidt tot een hoger gebruik van andere gewassen als veevoeder, wat ook daar voor hogere prijzen kan zorgen.

Carbon Hunters – hunting for hot air?

Tonight, I watched a good BBC-documentary called “Carbon Hunters“. It basically is about the business of carbon credits, and focusses on the new breed of entrepreneurs called carbon hunters. Carbon hunters search for opportunities to reduce greenhouse gas emissions that result in carbon credits, which can be sold to fund reduction projects. The central theme of the program is the question whether carbon credit trading really helps the environment, or not.

The principle of the “Cap and Trade” system is simple and is described clearly in the trailer above. But I do not fully agree with the conclusion: “in theory, this reduces the overall amount of carbon in the air“. What Cap and Trade does, – in theory – is merely allocating emission reductions to the cheapest and thus best possible place . It puts a price on carbon, but the system does not necessarily lower the total amount of greenhouse gasses. When the cap is set too high, the price of carbon will be zero.

Chocfinger en de Chocoladecrisis

Crisis in de cacaomarkt! Een te zwak aanbod zorgt voor sterk stijgende prijzen. Chocoladeverwerkers spreken van een heuse chocoladecrisis. Dit wordt nog eens in de verf gezet door de actie van Anthony Ward a.k.a. Chocfinger, een cacaotrader bij Armajaro, dat verschillende grondstoffenfondsen beheert.

Chocfinger begon in oktober 2009 met het kopen van futurecontracten voor levering van cacao in juli 2010. Zijn concurrenten schatten de gemiddelde prijs op 2.100 à 2.200 pond per ton. In het begin van de maand bedroeg de spotprijs een goede 2.700 pond per ton. Chocfinger kon dan kiezen voor een cash settlement, waarbij hij per ton een mooie 500 à 600 pond winst zou maken. Chocfinger koos er echter voor om de cacao fysiek te laten leveren, op te slaan en van de markt te halen. Het gaat om een aanzienlijke hoeveelheid, maar liefst 7% van de wereldproductie.

Goed nieuws voor WarmteKrachtKoppeling

VREG Marktmonitor 2009 - klik om te vergroten

WKK of warmtekrachtkoppeling is energievriendelijker maar doorgaans ook duurder dan gescheiden opwekking van warmte en elektriciteit. Daarom krijg je in Vlaanderen WKK-certificaten die WKK rendabel maken. Dankzij het grote succes van WKK was er in 2009 een beduidend overschot aan certificaten, wat de toekomstige ontwikkeling van WKK in Vlaanderen in het gevaar bracht. Dat probleem is nu opgelost.

Groene warmte met Luc De Vos en Lien Van de Kelder

Het Vlaams Energie Agentschap is een campagne gestart ter promotie van groene warmte. Groene warmte is – analoog aan groene stroom – warmte uit hernieuwbare energiebronnen. Op de campagnesite vind je nog filmpjes met onder andere Lady Lin, Kobe Ilse en Lien Van de Kelder (deze laatste helaas niet in naturistenstaat zoals De Vos). Maar waarom juist groene warmte?

Hoe boekhouden de wereld beïnvloedt, en elektriciteit voor twee miljoen gezinnen

Source: vox.eu, Klik om te vergroten

De examens komen er aan, menig student heeft de bierpot opzij geschoven en zit over zijn bureau gebogen, leerstof te verwerken. Voor mij hetzelfde verhaal, al geldt dat van die bierpot lang niet meer. Werken en studeren combineren, het vraagt wat inspanning. Het is ook een kwestie van gemotiveerd blijven, en dan helpt het soms om je de vraag te stellen waarom je bepaalde vakken nu eigenlijk studeert.

Momenteel ben ik bezig met financial accounting, boekhouden zeg maar, op zich niet het meest sexy vak. Je zou al gauw denken dat details niet zo belangrijk zijn, als je maar de grote lijnen van een jaarverslag begrijpt. Als je maar een idee hebt van wat er allemaal staat te lezen op de balans van een onderneming. Maar details doen er net heel veel toe. Tijdens het blokken moest ik terugdenken aan een artikel op VOX.EU over het verschil tussen IFRS en GAAP. IFRS staat voor International Financial Reporting Standards, GAAP voor Generally Accepted Accounting Principles.